S Pass سنگاپور: حقوق، سهمیه و عوارض به‌زبان ساده

S Pass مجوز وزارت نیروی انسانی (MOM) برای کارکنان خارجی با مهارت متوسط است — تکنسین‌ها، متخصصان همکار و نقش‌های مشابه. این مجوز میان Employment Pass و Work Permit قرار می‌گیرد: آستانه حقوقی پایین‌تر از EP، اما با دو قید که EP ندارد. تا سال ۲۰۲۶ حداقل حقوق ماهانه ثابت حدود ۳٬۳۰۰ دلار سنگاپور است (و بیشتر در خدمات مالی)، که با افزایش سن بالا می‌رود؛ اعداد فعلی را در mom.gov.sg تأیید کنید.

برخلاف EP، S Pass دارای سقف است. هر کارفرما تنها می‌تواند دارندگان S Pass (و Work Permit) را تا نسبتی از کل نیروی کار خود استخدام کند، که بر پایه بخش تعیین می‌شود — سقف نسبت وابستگی. شرکتی که به سقف خود رسیده است نمی‌تواند دارنده S Pass دیگری بیفزاید مگر آنکه نیروی محلی بیشتری استخدام کند یا تعداد کارکنان تغییر کند. به همین دلیل است که یک داوطلب در غیر این صورت واجد شرایط همچنان می‌تواند رد شود: سهمیه، و نه خودِ فرد، مرز است.

افزون بر حقوق، کارفرما برای هر دارنده S Pass یک عوارض ماهانه به MOM می‌پردازد. نرخ عوارض به بخش و به اینکه شرکت چه تعداد کارگر خارجی نسبت به نیروی محلی استخدام کرده بستگی دارد — لایه‌های بالاتر گران‌تر تمام می‌شوند. عوارض هزینه کارفرماست، نه کارگر، اما تعیین می‌کند که یک شرکت تا چه اندازه مایل به پرکردن نقش‌های S Pass است.

S Pass برای نقش‌های با مهارت متوسط مناسب است که پایین‌تر از حقوق سطح EP اما بالاتر از کار نیمه‌ماهری که Work Permit پوشش می‌دهد قرار می‌گیرند. مدارک تحصیلی و تجربه مرتبط در کنار حقوق سنجیده می‌شوند.

کارفرما یا یک نماینده منصوب‌شده از طریق MOM درخواست می‌دهد. اگر تأیید شود، یک تأییدیه اصولی صادر می‌شود؛ کارگر وارد کشور می‌شود، صدور را تکمیل می‌کند (از جمله معاینه پزشکی لازم در جایی که اعمال شود) و مجوز را دریافت می‌کند.

یک S Pass به این بستگی دارد که کارفرما فضای سهمیه داشته باشد و حاضر به پرداخت عوارض باشد، و نیز اینکه حقوق و مهارت‌های شما با آن بازه جور دربیاید. ما مجوزهای کار را ثبت نمی‌کنیم؛ این فرآیند کارفرما از طریق MOM است. ما ویزای دیدار کوتاه‌مدت را آماده می‌کنیم، که سندی جداگانه است و برخی تابعیت‌ها صرفاً برای سفر به سنگاپور به آن نیاز دارند.