مجوزهای کار سنگاپور به‌زبان ساده: Employment Pass، S Pass و Work Permit

MOM بر اساس حقوق، سطح تخصص و بخش کاری، چند نوع مجوز کار صادر می‌کند. آستانه حقوق، سهمیه و مسیر درخواست برای هر مجوز متفاوت است. این مجوزها با ویزای ورود کوتاه‌مدت و Form 14A فرق دارند؛ ویزای ورود زیر نظر ICA است و اجازه کار در سنگاپور نمی‌دهد.

یک نکته تقریباً در میان همه مجوزهای کار ثابت است: کارفرمای شما (یا نماینده‌ای منصوب‌شده) برای شما درخواست می‌دهد، نه خودِ شما. MOM آستانه‌های حقوقی، سهمیه‌ها، levy و زمان‌بندی‌ها را به‌روزرسانی می‌کند؛ این صفحه را نقشه مسیر بدانید و پیش از اتکا به هر عدد، صفحه eligibility یا Self-Assessment Tool فعلی MOM را بررسی کنید.

Employment Pass برای متخصصان، مدیران و کارگزاران خارجی است. این مجوز بالاترین سنجه حقوقی را در میان مسیرهای اصلی کارمندی دارد و MOM آن را بر اساس سن و بخش کاری می‌سنجد. سهمیه‌ای برای دارندگان EP وجود ندارد، اما تأیید درخواست از طریق COMPASS نیز انجام می‌شود — چارچوبی امتیازی که حقوق، مدارک تحصیلی، تنوع نیروی کار کارفرما و میزان حمایت آن از استخدام نیروی محلی را امتیازدهی می‌کند.

از آنجا که COMPASS مشخصات کارفرما را می‌سنجد، دو داوطلب با حقوق یکسان می‌توانند نتایج متفاوتی بگیرند. کارفرما از طریق MOM درخواست می‌دهد؛ پیش از برنامه‌ریزی بر اساس یک تاریخ مشخص، صفحه فعلی زمان پردازش MOM را بررسی کنید.

S Pass کارکنان با مهارت متوسط مانند تکنسین‌ها و متخصصان همکار را پوشش می‌دهد. سنجه حقوقی آن از EP پایین‌تر است، اما همچنان توسط MOM بر اساس سن و بخش کاری به‌روزرسانی می‌شود. S Pass دو قید دارد که EP ندارد: یک سهمیه، که به‌صورت سقف نسبت وابستگی بیان می‌شود و محدود می‌کند که یک شرکت نسبت به کارکنان محلی خود چه تعداد کارگر خارجی می‌تواند استخدام کند، و یک عوارض ماهانه که کارفرما می‌پردازد. باز هم، کارفرما درخواست را ثبت می‌کند.

Work Permit برای کارگران نیمه‌ماهر در بخش‌های تأییدشده است — ساخت‌وساز، کشتی‌سازی دریایی، فرآوری، تولید و خدمات. این فشرده‌ترین مجوز از نظر مدیریت است: کارفرمایان به سهمیه‌های بخشی، عوارض و، برای برخی بخش‌ها، قواعدی درباره اینکه کارگران از کدام کشورهای مبدأ می‌توانند بیایند، مقید هستند. این مجوز بر پایه حمایت کارفرما بنا شده است، نه درخواست فردی.

چند مجوز خارج از مسیر استاندارد کارمندی قرار می‌گیرند. EntrePass برای کارآفرینانی است که کسب‌وکاری نوآورانه یا با پشتوانه سرمایه‌گذاری خطرپذیر را در سنگاپور راه‌اندازی و اداره می‌کنند. ONE Pass (Overseas Networks & Expertise Pass) افراد با درآمد بسیار بالا و استعدادهای برجسته را هدف می‌گیرد و، به‌طور غیرمعمول، به یک کارفرمای واحد وابسته نیست. Personalised Employment Pass (PEP) برای دارندگان EP با درآمد بالا یا متخصصان خارجی است که خواهان مجوزی هستند که هنگام تغییر شغل با خودشان باقی بماند. هر کدام آستانه و شرایط خاص خود را در mom.gov.sg دارند.

برای بیشتر مجوزها، کارفرما یا یک نماینده استخدامی منصوب‌شده درخواست را از طریق درگاه آنلاین MOM ثبت می‌کند. اگر تأیید شود، MOM یک تأییدیه اصولی (IPA) صادر می‌کند؛ سپس کارگر وارد کشور می‌شود و صدور مجوز را تکمیل می‌کند، از جمله ثبت‌نام و دریافت کارت. هزینه‌های درخواست و صدور برای هر مجوز اعمال می‌شود و کارفرما آن‌ها را می‌پردازد.

اگر برای کار به سنگاپور می‌روید، نخستین گام عملی این است که کارفرمایی را که حامی مجوز خواهد بود مشخص کنید و تأیید کنید که حقوق و نقش شما با کدام دسته جور درمی‌آید — صفحات MOM مرجع رسمی آستانه‌های دقیق هستند. ما مجوزهای کار را ثبت نمی‌کنیم؛ این کار از طریق MOM بر عهده کارفرماست. آنچه ما انجام می‌دهیم ویزای دیدار کوتاه‌مدت است، پس اگر ابتدا برای مدت کوتاهی می‌آیید — برای مصاحبه یا برای سامان‌دادن کارها — و تابعیت شما به آن نیاز دارد، می‌توانیم آن را آماده کنیم.