مجوزهای کار سنگاپور به‌زبان ساده: Employment Pass، S Pass و Work Permit

هیچ «ویزای کار سنگاپور» واحدی وجود ندارد. وزارت نیروی انسانی (MOM) بسته به میزان درآمد شما، سطح تخصصی نقش، و بخشی که در آن کار می‌کنید، مجوزهای متفاوتی صادر می‌کند. تشخیص درستِ دسته اهمیت دارد، زیرا آستانه‌های حقوقی، سهمیه‌ها و مسیرهای درخواست برای هر کدام متفاوت است. مجوز کار همچنین از ویزای دیدار کوتاه‌مدت (Form 14A) که گردشگران به آن نیاز دارند جداست — آن ویزا توسط ICA صادر می‌شود و همان چیزی است که این سایت عمدتاً در آن کمک می‌کند.

یک نکته تقریباً در میان همه مجوزهای کار ثابت است: کارفرمای شما (یا نماینده‌ای منصوب‌شده) برای شما درخواست می‌دهد، نه خودِ شما. ارقام زیر سطوحی هستند که MOM تا سال ۲۰۲۶ منتشر کرده است؛ این‌ها به‌طور منظم بازبینی می‌شوند، پس آن‌ها را راهنما در نظر بگیرید و پیش از اتکا به آن‌ها، اعداد فعلی را در mom.gov.sg تأیید کنید.

Employment Pass برای متخصصان، مدیران و کارگزاران خارجی است. این مجوز بالاترین آستانه حقوقی را دارد: حقوق ماهانه ثابتی از حدود ۵٬۶۰۰ دلار سنگاپور (و تقریباً ۶٬۲۰۰ دلار سنگاپور در خدمات مالی)، که با افزایش سن بالاتر می‌رود، به‌گونه‌ای که سنجه برای داوطلبی در میانه دهه چهل زندگی به‌مراتب بالاتر است. سهمیه‌ای برای دارندگان EP وجود ندارد، اما تأیید درخواست از طریق COMPASS نیز انجام می‌شود — چارچوبی امتیازی که حقوق، مدارک تحصیلی، تنوع نیروی کار کارفرما و میزان حمایت آن از استخدام نیروی محلی را امتیازدهی می‌کند.

از آنجا که COMPASS مشخصات کارفرما را می‌سنجد، دو داوطلب با حقوق یکسان می‌توانند نتایج متفاوتی بگیرند. کارفرما از طریق MOM درخواست می‌دهد؛ پردازش معمولاً حدود سه هفته طول می‌کشد.

S Pass کارکنان با مهارت متوسط مانند تکنسین‌ها و متخصصان همکار را پوشش می‌دهد. حداقل حقوق از EP پایین‌تر است (حدود ۳٬۳۰۰ دلار سنگاپور، و بیشتر در خدمات مالی)، اما S Pass دو قید دارد که EP ندارد: یک سهمیه، که به‌صورت سقف نسبت وابستگی بیان می‌شود و محدود می‌کند که یک شرکت نسبت به کارکنان محلی خود چه تعداد کارگر خارجی می‌تواند استخدام کند، و یک عوارض ماهانه که کارفرما می‌پردازد. باز هم، کارفرما درخواست را ثبت می‌کند.

Work Permit برای کارگران نیمه‌ماهر در بخش‌های تأییدشده است — ساخت‌وساز، کشتی‌سازی دریایی، فرآوری، تولید و خدمات. این فشرده‌ترین مجوز از نظر مدیریت است: کارفرمایان به سهمیه‌های بخشی، عوارض و، برای برخی بخش‌ها، قواعدی درباره اینکه کارگران از کدام کشورهای مبدأ می‌توانند بیایند، مقید هستند. این مجوز بر پایه حمایت کارفرما بنا شده است، نه درخواست فردی.

چند مجوز خارج از مسیر استاندارد کارمندی قرار می‌گیرند. EntrePass برای کارآفرینانی است که کسب‌وکاری نوآورانه یا با پشتوانه سرمایه‌گذاری خطرپذیر را در سنگاپور راه‌اندازی و اداره می‌کنند. ONE Pass (Overseas Networks & Expertise Pass) افراد با درآمد بسیار بالا و استعدادهای برجسته را هدف می‌گیرد و، به‌طور غیرمعمول، به یک کارفرمای واحد وابسته نیست. Personalised Employment Pass (PEP) برای دارندگان EP با درآمد بالا یا متخصصان خارجی است که خواهان مجوزی هستند که هنگام تغییر شغل با خودشان باقی بماند. هر کدام آستانه و شرایط خاص خود را در mom.gov.sg دارند.

برای بیشتر مجوزها، کارفرما یا یک نماینده استخدامی منصوب‌شده درخواست را از طریق درگاه آنلاین MOM ثبت می‌کند. اگر تأیید شود، MOM یک تأییدیه اصولی (IPA) صادر می‌کند؛ سپس کارگر وارد کشور می‌شود و صدور مجوز را تکمیل می‌کند، از جمله ثبت‌نام و دریافت کارت. هزینه‌های درخواست و صدور برای هر مجوز اعمال می‌شود و کارفرما آن‌ها را می‌پردازد.

اگر برای کار به سنگاپور می‌روید، نخستین گام عملی این است که کارفرمایی را که حامی مجوز خواهد بود مشخص کنید و تأیید کنید که حقوق و نقش شما با کدام دسته جور درمی‌آید — صفحات MOM مرجع رسمی آستانه‌های دقیق هستند. ما مجوزهای کار را ثبت نمی‌کنیم؛ این کار از طریق MOM بر عهده کارفرماست. آنچه ما انجام می‌دهیم ویزای دیدار کوتاه‌مدت است، پس اگر ابتدا برای مدت کوتاهی می‌آیید — برای مصاحبه یا برای سامان‌دادن کارها — و تابعیت شما به آن نیاز دارد، می‌توانیم آن را آماده کنیم.