Work Permit سنگاپور: بخش‌ها، سهمیه‌ها و عوارض

Work Permit مجوز وزارت نیروی انسانی (MOM) برای کارگران خارجی نیمه‌ماهر در بخش‌های تأییدشده است — ساخت‌وساز، کشتی‌سازی دریایی، فرآوری، تولید و خدمات. این مجوز یکی از سخت‌گیرانه‌ترین مجوزهای کار از نظر تنظیم‌گری است و به‌جای یک عدد حقوقی واحد، بر پایه حمایت کارفرما و مجموعه‌ای از قیدهای بخشی بنا شده است. قواعد تفصیلی در mom.gov.sg قرار دارند و بسته به بخش تغییر می‌کنند، پس این را به‌عنوان شکل کلی این طرح در نظر بگیرید و جزئیات را در همان‌جا تأیید کنید.

Work Permit به یکی از بخش‌های تأییدشده MOM گره خورده است، و قواعد میان آن‌ها متفاوت است. اینکه شغل در کدام بخش قرار می‌گیرد، سهمیه، عوارض و، در برخی موارد، کشورهایی را که کارگر می‌تواند از آن‌ها استخدام شود تعیین می‌کند.

همانند S Pass، کارفرمایان با یک سقف نسبت وابستگی محدود می‌شوند — سهم کارگران خارجی که می‌توانند نسبت به نیروی محلی استخدام کنند — و برای هر کارگر یک عوارض ماهانه می‌پردازند که نرخ آن بر پایه بخش و لایه کارگر خارجی تعیین می‌شود. این‌ها روی‌هم اهرم‌های اصلی‌ای هستند که MOM برای مدیریت تعداد دارندگان Work Permit در یک شرکت به‌کار می‌برد.

برای چند بخش، MOM کشورها یا مناطق مبدأ تأییدشده‌ای را که دارندگان Work Permit می‌توانند از آن‌ها استخدام شوند مشخص می‌کند، و می‌تواند محدودیت‌هایی بر این باشد که یک کارگر چه مدت می‌تواند این مجوز را داشته باشد. این شرایط بسته به بخش متفاوت است و توسط MOM تعیین می‌شود.

کارفرمایان Work Permit وظایفی فراتر از درخواست بر عهده دارند — برای مثال ترتیب‌دادن معاینه پزشکی لازم، و برآورده‌کردن قواعد MOM درباره مسکن و رفاه کارگر. این مسئولیت‌ها بر عهده کارفرماست، نه کارگر.

Work Permit فرآیندی است که از طریق MOM با محوریت کارفرما پیش می‌رود و توسط سهمیه‌های بخشی، عوارض و قواعد کشور مبدأ اداره می‌شود — نه چیزی که یک فرد به‌تنهایی برای آن درخواست دهد، و نه چیزی که ما ثبت کنیم. خدمت ما ویزای دیدار کوتاه‌مدت است که برخی تابعیت‌ها برای سفر به سنگاپور به آن نیاز دارند؛ Work Permit موضوع جداگانه‌ای از MOM است.